In de oeroude vorm van het Muay Thai beschikte de vechter over negen lichaamsdelen die als wapen fungeerden: het hoofd, de vuisten, de ellebogen, de knieën en de voeten. In het moderne Thaiboksen, zowel in de professionele- als amateursport is het kopstoten niet meer toegestaan. Muay Thai is bijzonder geschikt gebleken tijdens MMA wedstrijden als basis voor het staande gevecht. Dit is dan ook de voornaamste training voor de zogenaamde 'stand-up fighters'. Door het succes in wedstrijdvormen is het Muay Thai zelf ook geëvolueerd en worden meer technieken uit het Westerse boksen gebruikt in de trainingen.

Net zoals de bokser zijn tegenstander K.O. mag slaan met zijn vuisten is dit de thaibokser ook met de benen toegestaan. Trappen kunnen naar het hoofd en naar het lichaam en bovenbeen gemaakt worden. Een ander verschil met het boksen is het zogenaamde ‘clinchen’. Bij het normale boksen worden de vechters gescheiden op het moment dat zij elkaar als het waren ‘omarmen’. Bij Muay Thai is het dan toegestaan om de tegenstander met de knie of elleboog te bewerken en indien mogelijk met judoworpen tegen het canvas te gooien.