Duivensport is een sport die bestaat uit het racen met duiven in wed(strijd)vluchten. Een belangrijk onderdeel is het kweken en trainen van postduiven. De winnaar is de eigenaar van de duif die het snelst de afstand tussen losplaats en duivenhok heeft afgelegd.

Voor veel mensen is het nog steeds een mooie hobby. Daarnaast is het, zij het steeds minder, ook een gokspel: de eigenaars kunnen op hun eigen duiven geld inzetten. Hierbij speelt de te verwachten prestatie van een duif uiteraard een grote rol. Om veel geld gaat het hierbij allang niet meer. Gedacht moet worden aan prijzen van enkele tientallen euro's.

Registratie: Bij het inkorven voor een wedstrijd worden tegenwoordig 2 soorten ringen gebruikt, afhankelijk van hoe de aankomsttijd wordt vastgesteld:

• De klassieke methode: Hierbij wordt elke duif door middel van een ringentang voorzien van een gummiring, die bij aankomst van de duif in de klassieke duivenklok wordt gestopt.
• De elektronische methode: Met het elektronisch constateren heeft de duif een chipring of een combiring om zijn poot, die bij aankomst een signaal geeft aan de atenne van de elektronische duivenklok. De snelheid van de duif varieert -afhankelijk van windrichting en weersgesteldheid- van 60 tot 130 km per uur. De vliegsnelheid -die bepalend is voor het klassement- wordt berekend aan de hand van vertrektijd, aankomsttijd en vliegafstand. Met ingang van 2006 worden de afstanden tussen lossingsplaats en thuishok van de duif bepaald d.m.v. GPS-coordinaten. Hierdoor zijn de afstandsbepalingen veel nauwkeuriger, wat de competitie tussen de duivenliefhebbers ten goede komt.

Training: Een jonge postduif zal eerst zelf in de omgeving van het duivenhok rondvliegen en die zo leren kennen. Daarna kan ze getraind worden door ze op slechts enkele kilometers te lossen. Als er oudere duiven tegelijkertijd worden losgelaten, kan de jonge duif gewoon meevliegen, maar ook alleen kan de jonge duif haar weg terugvinden.

Na het los laten vliegt de duif een paar rondjes voor haar oriëntatie. Vervolgens vliegt ze de goede richting op. Daarbij vliegt ze bij voorkeur over land, en niet over water. Een duif kan zich ook best vergissen, maar zal dan via een omweg toch vaak de weg naar huis terugvinden.

Zelfs over een afstand van 1000 kilometer of meer kan de postduif de weg terugvinden naar zijn hok. Bij zulke grote afstanden moet de postduif dan ook nog ergens overnachten.

Prestatieverbetering

• Een veel toegepaste methode om een zo groot mogelijke prestatie van de duif af te dwingen staat bekend onder de naam weduwschap: de doffer wordt in de week vóór de competitie van de duivin gescheiden; doordat hij uit ervaring weet dat hij bij aankomst de vrouwtjesduif in het nest zal vinden, wordt zijn prestatieniveau verhoogd.
• Een andere manier is op nest spelen: het scheiden van de ouderduiven van het nest met jongen op het moment dat de andere ouder niet aanwezig is. De duivin of de doffer denkt dat haar/zijn jongen zonder voedsel en bescherming zitten en zal zich vlug terug naar het hok haasten.
• Daarnaast speelt natuurlijk een goede conditie van de duif, afwezigheid van ziekten en een goed voeding een grote rol. Dit is dan ook een markt voor slimme verkopers die voedingssupplementen, pikstenen, pseudogeneesmiddelen, en dergelijke aan goedgelovige duivenmelkers trachten te verkopen.